Öteler ve Prangalar

 

İnsan, ruh ve beden özlerinden müteşekkil bir varlıktır. Özü, dünyaya ait olmamakla birlikte yaratılışın hikmetine binaen, belirli bir süreliğine dünyaya doğmak, dünyada yaşamak ve burada ölmek ve yine burada diriltilmek durumundadır. İnsanı dünyada var olan ve özü dünyaya ait olan diğer tüm canlılardan ayıran özellik ise bir ruha sahip olmasıdır. Ruhun ne olduğu üzerine birçok tartışma yapılmış, çok farklı görüşler ileri sürülmüştür. Burada ilgili tartışmayı açacak imkândan yoksunuz. O bakımdan biz, ruhun insanın asli cevheri olduğu görüşüne katıldığımızı ifade edelim ve denememizi bu görüşe sadık kalmak suretiyle inşa etmeye çalışalım.

Dünyaya gelen her insan bir bedene sahip olarak doğmaktadır. İçinde bulunduğu doğal çevrenin bir parçası olarak beden sahibi olması anlaşılabilirdir. Nihayetinde insan bedeni de diğer canlı varlıklar gibi atomlardan meydana gelmektedir. Bu özelliği itibariyle dünya ve içindeki diğer canlı varlıklarla birtakım ortak özellikler taşımaktadır. Bitkiler, hayvanlar ve insanlar canlılık özelliği bakımından ortaktırlar. Bitkilerin ve hayvanların türlerinin devamlılığını sağlayabilmek adına ihtiyaç duydukları güvenlik, beslenme ve üreme faaliyetlerine insan da ihtiyaç duyar. Elbette bu ihtiyaçlar ve karşılanma biçimleri türden türe farklılık gösterebilir. Ancak temelde ihtiyaçların özü değişmemektedir. Bununla birlikte maddi ihtiyaçlar yanında birtakım duygusal ihtiyaçların ortaklığından da söz edilebilir. Örneğin sevgiyle yetiştirilen bitkilerin ve hayvanların sevgisiz bir şekilde yetiştirilenlere kıyasla çok daha verimli bir gelişim süreci yaşadıkları gözlenebilir. Aynı hususun insan içinde geçerli olmadığını iddia etmek oldukça güçtür.

  İnsanın, diğer canlı türlerinin sahip olmadığı çok farklı, oldukça ayırıcı bazı özellikleri bulunmaktadır. Düşünme, karar verme gibi özellikler bunlardan bazılarıdır. Sevgi, merhamet, fedakârlık gibi bazı özellikler hayvan türlerinde içgüdüselken bu durum insanda gözlemleme, düşünme ve karar verme süreçlerinin sonucunda ortaya çıkar ve zamanla bir meleke haline gelerek o insandan doğal bir şekilde sadır olmaya başlar. İnsan şahsiyeti, bilinçli bir şekilde kazandığı erdemler üzerine inşa edilir. Bazı durumlarda iradeye dayalı olmaksızın ortaya çıkan refleks ürünü davranışlar erdem olarak kabul edilmediği gibi taklide dayalı kimi davranışlarda takdire şayan değildir. Çünkü insan, düşünen bir varlık olması nedeniyle davranışlarında makuliyet bulunması zaruri bir varlıktır. Bu sebeple, hukuk kuralları düşünen, akıl yürüten ve karar vererek yapıp eden insan dışındaki varlıklar için bağlayıcı değildir.

İnsan, bu dünyada maddi varlığını devam ettirebilmek için bazı ihtiyaçlara sahiptir. Bu ihtiyaçlar giderilmeksizin maddi varlığın devam ettirilebilmesi mümkün olmamaktadır. En temelde güvenlik, beslenme ve türün devamlılığını sağlama ihtiyaçları sayılabilir. Eskilerin “başımızı sokacak bir yuvamız olsun” tabirini bu anlamda ifade edebiliriz. “Kendi yağında kavrulmak” deyimi de insanların özünde en temel ihtiyaçlarını karşılamayı kendilerine vazife bellediklerinin bir başka yansımasıdır.

Allah Teala dışındaki bütün varlıklar, özleri itibariyle muhtaçtır. Hiçbir şeye ihtiyacı olmayan ise yalnızca Allah’tır. “O”, sahip olduğu eşsiz ve benzersiz, her türlü eksiklikten ve kusurdan münezzeh özellikleri sebebiyle, herhangi bir şeye ihtiyaç duyması da zaten düşünülemez. Allah Teala dışındaki bütün varlıklar ise sahip oldukları eksik ve kusurlu özellikler nedeniyle, kendisinde hiçbir eksikliğin ve kusurun bulunmadığı Allah Teala’ya muhtaçtırlar. Bu muhtaçlık ise kulluk bilincini diri tutan yegâne özelliklerden birisidir.

İnsanı, gerçek bir var oluşa sahip kılacak en temel nitelik maddi özelliklerinin ötesinde sahip olduğu manevi özelliklerini idrak etmesi ve bu dünya-ötesi özelliklerini hakkıyla olgunlaştırmak suretiyle ötelere ulaşabilmesidir. Zaten insan, etrafını çevreleyen, ruhunu kıskaca alan, doğru bir şekilde düşünme ve karar verme yeteneğini örten unsurlardan bir an dahi olsa uzaklaştığında, özünde var olan bu dünya-ötesi özelliklerin farkına varmaya başlamaktadır.

Bu özellikler, bize yüce Allah tarafından bahşedilmiş, nefsimizin kötü arzularının peşinde koşmak suretiyle kaybettiğimiz doğru yola bizi çağıran bir uyarıcıdan başka ne olabilir? Her gün sayısız telaşın, asli varlığımızı unutarak geçirdiğimiz zamanın ve mekânın içinde ruhumuzu karanlığa gömerken, bizleri yeniden aydınlığa davet eden ilahi bir sesten başka bir şey midir o? Ruhumuzun ilahi ayardan saptığı ve sağa sola çekerek bizleri bir uçurumdan aşağı atmak için tüm gayretiyle çabalayan nefsin kötü istek ve arzularına karşı bize bariyer olan, bu ilahi ses değil midir?

Bugün insan, maddenin koyu tahakkümü ve sömürgesi altındadır. Maddeye bu gücü veren bizatihi insanın kendisidir. İhtiyaçların ötesinde var olan her sahip olma arzusu bizleri mana aleminden, dünya-ötesi özelliklerden bir adım daha uzaklaştırmaktadır. Dünyaya azı dişlerimi geçirmek ve nihayetinde ölümü unutmak, ilahi hesaptan ve ahiret bilincinden uzaklaşmayı sonuç vermektedir. Bu durumda ortaya çıkacak olan şey ise insanın salt kendi benliğini, çıkar ve menfaatini düşünmesi durumu olan bencilliktir. Bencilliğin neticesi, erdemlerin ve toplumun önemini yitirmesi, ortak duygu, düşünce ve eylemin itibarsızlaşmasıdır. Bu ise toplum için büyük bir felakettir.

Ruhun, düşünme ve karar verme özelliklerini salt maddi dünyanın hizmetine vermek dünya-ötesi aleme karşı ruhun prangaya vurulması demektir. Ruhumuz, bize dünyalı olmadığımızı, varlığımızın özünü ötelerden aldığını bildiren yegâne unsurdur. İnsan, bedenen ölür. Ruh ise ölmez. Sonlu bir varlık olan bedenin ve onun haz, istek ve arzusunun peşine takılmış bir insan, ruhunu öldürür. Burada çelişki varmış gibi gelebilir. Aslından çelişki söz konusu değildir. Maddi alemde ölen bedendir. Maddi varlığın peşine takılmış, bütün varlığını dünya ve içindeki geçiciliklere adamış bir insanın ruhu ise, manen ölüdür.

Diriliş mümkündür. Ölümü hatırlamak, sonradan yaratılmış bütün varlıkların bir gün yok olacağını, yitip gideceğini düşünmek, dünyanın geçiciliğini ve ötelerin kalıcılığını idrak etmek ile işe başlamalı, ruhun esas yurdunun öteler olduğunu kalben idrak etmeliyiz. Zaten ruh, zaman zaman bu dünyada olmaktan duyduğu sıkıntıyı bize hissettirmektedir. Hissedebiliyor muyuz?

 Şimdi yediğimiz hiçbir şeyin lezzeti yarın damağımızda hissedilmeyecektir. Öyleyse ruhumuzu geçici hazların, istek ve arzuların peşinde öldürmeyelim. Dünya nimetlerinden ölçülü bir şekilde istifade edelim. Yoksula, yetime, garibana, hacet sahibine verelim, gücümüz nispetinde paylaşalım. Erdemli yaşamaya, iyiliği yaymaya ve kötülüğün yayılmasına engel olmaya gayretkeş olalım. Böylece erdemlerle şahsiyet bulmuş ve ruhumuzu dünya-ötesi ile irtibatlı kılmış oluruz. İlahi olana yaklaşmış, sonlu olandan azade, sonsuz olana “aday kul” olmaya hak kazanabiliriz.

Ve kurtuluş, ancak hakkıyla inanan, erdemli ve şahsiyetli bir şekilde yaşayan, nefsine kul olmaktan kurtulmuş, orta yolu tutturmuş ve yalnızca alemlerin rabbi olan Allah’a kul olanlar için mümkündür.

Selam ve dua ile…

Kendinde Yok İnsan ve Şizofrenik Toplum

Bir şeyin var olduğunu kabul edebilmek için gerekli olan şartlar nelerdir? Maddi bir şeyin var olduğunu kanıtlayabilmek nasıl mümkün olur? Örneğin, kalem vardır, önermesinin delili nedir? Yahut insan, birisini sevdiğini nasıl ispat edebilir? Maddi varlık ile manevi varlık söz konusu olduğunda biri için geçerli olan var olma kriter/leri diğeri için de geçerli olur mu? Yani “su sıcaktır” derken kullandığımız suyun sıcaklığını bilme yolu ile, senden hiç hoşlanmıyorum, derken kullandığımız hoşlanmama hissinin elde edilme yolu ortak mıdır? Şartların en temel şartı ise mümkün olduğunca objektif, genel-geçer olmalarıdır. Bunlar konuya dair çok temel soru kalıplarıdır ve sorular yine iş başındadır ve zihnimizi kurcalamak için vardırlar. Orada, hakikat yurdunda var olan hikmetleri bulup çıkarmak için sorular gelip yardımımıza koşarlar. Kimileri şeyler hakkında bilme işinin sorular ile mümkün kılındığını bilir, soruları sever. Kimileri ise bilmenin zahmetini göğüslemekten hoşlanmaz, cehaletin koyuluğunu bilme işinin gerçekleşmesi için ihtiyaç duyulan süreçlerin yoruculuğuna üstün tutar. Oysa yorulmak insanı yoğurur. Müspet bir noktaya, hoş bir kıvama getirir. Cehaletin koyuluğu ise sert, zevksiz bir yerde bırakır insanı. 

  Sorular, cevapların hakkını verebilenler tarafından sorulur, sorulmalıdır. Cevapların hakkını verenler, hakikatin ışığında yaşamak isteyenlerdir. Hakikat, insanı uyanık kılan, uykularını uyanık geçirenlerin kaldıracağı cinsten bir ağırlık bırakır, insanın görünmeyen omuzlarına. Hakikat, hayvani nefsin kaldırabileceği cinsten bir ağırlığa sahip değildir. Onu ancak insana mahsus ruh yüklenebilir. 

   İradeli seçim olmaksızın hakikat taşınamaz. O yüzden sorular, bu açılımları kavrayabilme işini mümkün kılar. Soru sormayanlar, hakikatle rabıtayı reddedenlerdir. Hakikatle rabıtası olmayanlar ise hakiki olmayan şeylerle iştigal eder. Düşünce, duygu ve davranış hakikatten uzaklaşır. Hakikatten uzaklaştıkça da yabancılaşma baş gösterir. Yabancılaşmanın sonu ise ya şahsiyetin yok oluşudur ya da sahte şahsiyet üreterek hakikatin boşluğunu doldurmaya çalışmaktır.

   Peki sahte olan hakiki olanın yerini doldurabilir mi? Bir şey, kendisi olmayan; ancak kendisine benzediği iddia edilen şey olarak kabul edilebilir mi? Suya ateştir, denilebilir mi? Rüzgâr, yağmurdur veya at, insandır, denilebilir mi? Bir tanımın içine cins olarak girebilen; ancak tür olarak giremeyen şeylerin aynı olduğu söylenemez. Dolayısıyla çok temel özellikleri birbirine benzeyen iki varlık, ayırt edici vasıfları yönünden ayrı ise bunlar farklı türden varlıklardır. Bu durumda, her varlık türünün kendine özgü nitelikleri ve tür içinde bulunan tek tek şeylerin nevi şahsına münhasır olduğunu kabul etmeliyiz. Bu son özelliği görünür alemde yalnızca insana tahsis etsek, sanırım abartılı olmaz.

   İnsan, mükerrem kılınmış, özgün bir var oluş yolculuğuna sahip olarak yaratılmıştır. Bu yönüyle diğer varlıklardan ayrılır. Bu hususu önceki yazılarımda çokça işlediğim için burada tekrar etmek niyetinde olmadığımı belirtmek isterim.

   İsmet Özel’in bir şiirinde söylediği şu ifade “kendinde var olmak” gerçeğine ne de güzel işaret ediyor: “Yağmur yalnız yağarken yağmurdur. Sen, yalnız senken sensin.” Bir şey ancak tanımına uygun, varlık amacına dönük olarak var olduğunda kendisidir. Eğer o şey, kendi varlığının dışında başka varlıklara, var olma biçimlerine öykünüyorsa ya patolojik bir durum içindedir ya da fena halde aldanmaktadır. Aklı selim olan hiç kimse yağmura kar demez. Kaleme çivi, kediye zürafa demez. Eğer diyorsa, biz o kişinin akıl sağlığından şüphe duyarız. Peki bu durumda olan fertlerin oluşturduğu toplumun sağlıklı olduğunu, doğru bir ortak duygu, düşünce ve eylem içinde olduğunu söylemek nasıl mümkün olabilir?

   Toplumsal olaylar birkaç kişinin yapıp etmeleri dikkate alınarak belirlenen şeyler değildir. Elbette bu kişilerin eylemleri toplumsala dönüşebilir, bu göz ardı edilmemelidir. Ancak bir duygu, düşünce ve davranış, toplumun genelini ilgilendirdiği ölçüde toplumsal olmaktadır.

   Meselenin özüne dönecek olursak, kendinde varlığını yitiren fertlerin oluşturduğu bir toplum, sağlıklı bir toplum olma hüviyetini kaybeder. Kendi öz duygularını, düşünce ve değerlerini, pratiklerini kaybeden bir toplum için artık değişmez diyebileceği bir değer sistemi ve buna bağlı olarak icra ettiği toplumsal pratikler ortadan kalkar. Kendinde var olamayan toplumlar başka toplumların taklitçisi, hayranı olur. Onlar gibi olmaya, hissedip yaşamaya çalışır. Bu hal yerleşik bir hale dönüştükçe toplumsal şizofreni meydana gelir. Gerekli tedbirler alınmazsa sonuç, toplumun başka toplumlar tarafından yönetilmesi, amaçlarına hizmet ettirilmesidir. Kendi geleceğini tayin edemeyen bir toplum ise hür değildir. Zaten toplumsal hafızası ve akıl sağlığı yerinde olmayan bir toplum, var da değildir. Kendine gelemeyen, başka “yerler”de demektir. Bu durum ise, bir toplumun, milletin yok oluşa doğru gittiğinin güçlü emarelerinden birisidir.

   Her şeye rağmen dönüş mümkündür. Yeniler, eskiler gibi olmadıkça gelecekten ümit kesilmez. Toplum içinde aklı selim bir kişi dahi var ise, toplumun olumlu yönde değişimi mümkündür. Elbette aksi yönde değişimi de...

   Yazıyı, Kur’ân-ı Kerim’in toplumsal ayetlerinden, belki de en çarpıcı olan Ra’d suresinin 11. ayetiyle tamamlamak istiyorum: “Bir toplum kendinde bulunanı  değiştirmedikçe Allah o toplumda bulunanı değiştirmez.”

Sorular...

Yolda Olmak

“Aramakla bulunmaz; ancak bulanlar arayanlardır.”

Bâyezid-i Bistâmi

Yol nedir? Yol, bir yürüyeni olduğunda mı anlam kazanır yahut yolun, yolcudan bağımsız kendinde anlamı var mıdır? Yola girmek için yolcuya lazım olan şeyler nelerdir? Yolcu olmak ne demektir? İnsan niçin yolcu olmalıdır? İnsan için kaç türlü yol vardır? Hangi yol, kişiyi nereye götürür?

Bir kavram hakkında, o kavramın ne olduğu, neye benzediği ile ilgili olarak çeşitli sorular sorulabilir. Ben bu denemede yukarıda geçen sorulara cevaplar bulmaya çalışacağım.

Yol, bir başlangıcı ve sonu olan, başlangıç ve son arasında türlü hadiselere gebe, çok sayıda durağa sahip, farklı ara yollar barındıran bir fenomendir. Her yolun kendine has özellikleri mevcuttur. Bu bakımdan yaptığım tanım, bu deneme özelinde, öznel bir tanım olabilir.

Yolun, böyle tanımlanınca, kendinde bir anlamı olduğu sonucu çıkmaktadır. Öyleyse yol, bizatihi kendinde anlamlıdır. Ancak bir yürüyeni olmadığında yolun, anlamı dikkate alındığında eksik kalacağı da aşikardır. Bir şeyin anlamlı olabilmesi, o şeyin tanımında var olan özelliklerin gerçekleşmesiyle yakından ilişkilidir. Su, kendinde anlamlı bir varlıktır. Ancak su, kendinde bulunan özellikler uyarınca tabiatla buluşmadığı, tabiatla bütünleşmediği ve suya konu olan varlıklarla ilişkiye girmediği sürece anlamını tam olarak gerçekleştirmiş olmaz. Yol da yolcusu olmaksızın tam anlamıyla bir anlama kavuşamaz. Yol yürünecek ki vadettiği anlam hayat bulabilsin.

Bir yola girmek için kişiye öncelikle lazım olan şey, hangi yolu yürüyeceğini belirleyip yola çıkmaya niyet etmektir. Yolun nereye varacağını kestirerek, isteyerek, risklerini ve zorluklarını göze alarak belirlenmelidir yolunu, almalıdır niyetini, yolcu. Sonra yola kılavuzsuz mu çıkacak, yoksa bir yol gösteren ile mi yola revan olacak, karar vermelidir, yolcu. Gerekli hazırlıkları yapmalı, yol neyi gerektiriyorsa ona göre kuşanmalıdır, yolcu. Ve yola düşmeli, bir kere karar verince artık arkasına bakmamalıdır. Sabrı, azmi, sebatı, cesareti ve kararlığı kendisine yoldaş bellemelidir.

Yolcu olmak, yol neye mâl olursa olsun, hangi zorlukları içerirse içersin, yolda yürümeyi gerektirir. Yolcu olmak ve yolda kalmak, yol üzerinde zaman zaman karşısına çıkan ara yollara, farklı hedeflere sapmadan, hedefe doğru ilerlemektir. Düşünce kalkmak, yerde kalmaya, geri dönmeye razı olmamaktır, yolcu olmak. Yoldan vazgeçirmek için cazip, nefsi okşayan şeyleri teklif edenlere itibar etmemektir. Hasılı kelam yolcu olmak, yoldan ayrılmamak, yoldan her ne olursa olsun geri dönmemektir.

İnsan, düşünen bir varlıktır. Düşünmek, aklın yolculuğudur. Akıl yola düşünce, bütün bedeni de peşine takar. İnsan, insan olması bakımından yolda olmalıdır. Yolu var eden, insan olmanın sırrını yola gizlemiştir. Ancak yolda olan bu sırra erişebilir. 

İnsan için temelde iki yol vardır. İlki hakikat yolu, ikincisi ise bâtıl yolu. Her iki yol, içinde farklı birçok yolu da barındırır. Bu yollar, sonuç olarak ana yolun varacağı yere ulaştırır kişiyi; ancak menzile yakınlık ve uzaklık bakımından farklılık arz etmektedir, yol içindeki yollar. 

Hakikat yolu, insanın hem dünya hem de ahiret saadeti içindir. Rehberi ve durakları belirlenmiş, ara yolları tarif edilmiştir. Rehbere uyan, hangi durak nerededir, hangisinde inilir, ara yollar hangileridir, kişiyi nereye götürür, bunları bilen için saadet garanti edilir. Yolcusundan istikamet bekler, hakikat yolu. Sabır, sebat, azim ve kararlılık bekler. Bazen düşebilir hakikat yolunun yolcusu, bazen sağa sola savrulabilir. Ondan beklenen, yeniden ayağa kalkması, istikameti bulmasıdır. Yoldan ayrılması, hakikat yolunun sahibini razı etmez. O, ancak yolcuların selameti ve saadetine razı olur. Bu amaç için var etmiştir hakikat yolunu. 

Bâtıl yolu ise, etrafı cazibe merkezleriyle, nefsin istek ve arzularıyla dolu, kişiyi sarhoş eden ve bu yüzden de nereye varacağını unutturan bir yoldur. Rehberi, durakları, ara yolları ve menzili bellidir. Rehberi İblis ve taraftarlarıdır. Her bir durağı ayrı bir cehennemdir. Dünyada ve ahirette azaptır. Ara yolları, farklı kötülük güzergahlarıdır. Sonunda hep koyu bir karanlığa varılır. Yolları var eden Allah, bu yolun yolcularını hakikat yoluna davet etsin diye rehberler gönderir. Onları geri dönmeleri, bâtıl yolda ısrar etmemeleri ve eğer ısrarcı olurlarsa onlara ulaşacakları sonu hatırlatır. Allah, kullarının bâtıl yolda yürümesinden razı değildir. 

Yol(lar), bellidir. Yolcular hazırdır, tercih ettikleri yolda yürümektedirler. Zaman zaman yolcular, karşı yola geçmekte, yol değiştirmektedirler. Sağa sola savrulmakta, düşmekte ve ayağa kalkmaktadırlar. Günün sonunda herkes yolun vardıracağı menzile ulaşacaktır. Kimileri sonsuz saadet menziline, kimileriyse derin hasret ve mutsuzluk menziline...  

Hakikat yolunda istikamet üzere kalmak niyazıyla, selam ve dua ile... 

Acı Veren Hazlar Üzerine Bir Konuşma

   Şimdi tat tadılacak ne varsa, sonra pişman olursun, dedi arkadaşına, uçarı bir gülümseme eşlik etti sözlerine. Nasıl olsa bir kere geldik bu dünyaya. Alabildiğine ânı, hazları yaşa, tutkularının peşinden koş. Gençlik eldeyken elde et, zevkü sefa adına her ne varsa. Kâm al dünyadan, felekten çal geceleri. Vur patlasın, çal oynasın. Kime kalmış, ye gitsin, diye de ziyade etti. 

   Kendince böyle nasihat veriyordu arkadaşına. Ona göre yaşamak, debelenmekti gecelerin kusmuk kokan kaldırımlarında. Dürtülerin sınırsız tatminiydi tek mesele, yaşamak diye buna derim ben, diyordu büyük bir gururla. Sanıyordu ki böyle bir yaşam insanı sorumluluk dairesinin dışına çıkarır, acı ve kederden kurtarır. Hayatın zorlu mücadelesinden, uçarılığın kollarına bırakır. Maddi-manevi ihtiyaçların karşılanabilmesi için gereken gayret, yerini ağustos böceği misali yan gelip yatmaya bırakır. Ama sonunda işi gücü çalışmak, ne sıkıcı bir mahluk bu, hiç eğlenmez, yiyip içmez mi, diye küçümsediği karıncanın kapısına gelir, ağustos böceği misali. Sonunu düşünmeyen avareliğin sonu, hazindir.

   Bu sözler üzerine arkadaşı sordu ona: Haz nedir? Ve devam etti: Haz düşünsel, davranışsal ve ahlaki yapıp etmeler neticesinde ruhun duyduğu bir hissiyattır. Mesela bir düşünsel problemi çözmenin ardından gelen gevşeme ve rahatlama hissi, ağır bir buğday torbasını kaldırıp kilerdeki yerine koyduktan sonra oluşan başarma duygusunun yaşattığı his, beli bükülmüş bir ihtiyarı, yolun karşısına geçirdikten sonra duyulan zevki selim... Bunlar çeşitli bağlamlarda da olsa insanın yaşadığı hazlardır. Peki senin ifade ettiğin, beni yaşamaya davet ettiğin haz nedir? Yalnızca ama yalnızca bedensel birtakım tecrübeler ile ulaşılan, geçici ve sonrasında insana türlü sıkıntılar veren bir haz... Hatırlar mısın, bir hocamız bize “Haramda huzur arayana, huzur haram olur.” diye ara ara hatırlatmalar yapardı. İşte senin tavsiye ettiğin şey, tam da bu gerçekliği açığa çıkarıyor. Sen diyorsun ki, gece alemlerinde, işret meclislerinde, aklını, fikrini, bedenini, ruhunu kirlet. İnsanlık onurunu terk edip, hayvansal bir yaşamı, hatta daha da aşağı bir hayatı tercih et. Peki soruyorum sana: Neye karşılık ve neyi elde etme pahasına?

   Arkadaşı şöyle bir durdu, şaşırmış bir şekilde ve boş; ancak çaresiz bir bakışla ona baktı. Ne diyeceğini bilmiyordu. Çünkü konuşmanın daha ilk anında söylediği şeyleri ve sonuçlarını daha önce hiç düşünmemişti. Kendisi, sahip olduğu zihniyeti, davranış şekilleri ve hayat tarzı üzerine hiç ama hiç düşünmemişti, bunu o an fark etti. Sonra birden şöyle dedi: Ne güzel işte canım! Dert yok, tasa yok. Hesap yok, kaygı yok. Orası senin burası benim, göçebe kuşlar gibi istediğin yerde istediğin anda olabiliyor, dilediğini yapabiliyorsun. Canın istemedi mi, kalkar gidersin, bitti der bitirirsin. Bundan âlâsı var mı? Hem ne o öyle, hep bir dikkatli yaşamak, hep bir disiplin ve düzen içinde olmak? Böyle yaşayan insanların yüzü hiç gülmüyor, hep bir endişe ve huzursuzluk taşıyorlar. Başkaları için yaşayıp, ölüp gidiyorlar. Ben bu dünyaya başkalarını razı etmeye, kendimi onlara feda etmeye mi geldim? Neme lazım, dedi ve zafer kazanmış komutan edasıyla şöyle ellerini iki yana açıp geriye doğru yaslandı.

   Arkadaşı bu düşüncelerle ilk kez karşı karşıya değildi. O yüzden sakindi. Ona şöyle cevap verdi: Bir ihsan sahibi kimse sana bir düzine koyun verse, bunları kendine sermaye edin, hem kendin faydalan, hem de ihtiyaç sahiplerini faydalanır dese, sen de bunu kabul edip koyunları alsan ne yapardın? Dedi ki: Elbette sözüme sadık kalır, hem kendim faydalanır hem de garip gurabayı nasiplendirirdim. Arkadaşı bu sefer dedi ki: Peki ya sen o koyunların  her gün birisini yiyip, birisini satıp parasıyla da gününü gün etseydin ne olurdu? O da şöyle cevap verdi: Hem sözümde durmayıp ihanet etmiş hem de sermayemi akıllıca kullanmadığım için aç açıkta kalıp ele muhtaç olurdum. Kendime de çok kızardım. Arkadaşı şöyle devam etti: Peki böyle yapmayıp ilk başta söylediğin gibi sözünde dursaydın, koyunlarını yetiştirip, hem kazanıp hem de fukarayı gözetseydin ne olurdu? Dedi ki: Harika olurdu! Hem sözümü tutarak mertliğimi korumuş olurdum hem de sermayemi akıllıca kullandığım için halim vaktim yerinde olurdu.

   Arkadaşının yüzüne bakıp hafifçe tebessüm etti. Galiba bu kez kaçacak yeri de, yapacak itirazı da kalmamış gibiydi. “Peki şimdi soruyorum sana: Konuşmanın başında beni özendirdiğin, hayat budur dediğin yaşam tarzının, ihsanı kötüye kullanan, namert ve sefih kişinin durumundan ne farkı var? Önce azıcık bir haz elde edip sonra gerek maddi gerekse de manevi zarara uğrayan avareden ayrılan yönü nedir? İkisi de bir değil midir? Birisi Allah’ın kendisine bahşettiği bedeni, parayı, zamanı ve daha nicelerini sefihçe/akılsızca çarçur eder, diğeriyse bir ihsan sahibinin -ki asıl ihsan sahibi olan Allah’tır, mülk O’nundur- lütfunu gereği gibi değerlendirmeyip, emanete ihanet ederek kınanacak bir konuma düşer. Önce düşünce namusunu kaybeder, sonra da şahsiyetini geçici hazlar için basitleştirir. Ardından yavaş yavaş beden sağlığı bozulur, zihnen yıpranır, manevi olarak bunalıma girer ve maddi imkanlarını da tüketir. Artık ne zevk ne de sefa kalmıştır ona. Gece alemlerinde birlikte kâm aldığı dostları, ahbapları da yalnız bırakmıştır onu. Terk edilmiş, yapayalnız kalmıştır. Hep nefsi için, bencilce bir hayat yaşadığından, kimse halini hatrını da sormaz olmuştur artık. Hazlar geçmiş, büyük, onulması zor acılara bırakmıştır yerini.

   İşte senin en başından beri özendirip durmaya çalıştığın, türlü kelimelerle süsleyerek beni davet ettiğin hayatın sonu kuvvetle muhtemel budur. Ya bu dünyada ya da ahirette veya her ikisinde de sonuç iflastır. Oysa ben seni helal dairede ve makul ölçülerde zevkleri tatmaya, aşırılıktan kaçınarak bedenini, zihnini, ruhunu ve maddiyatını korumaya, yani insanca bir yaşama davet ediyorum. Yalnızca kendin için değil; tüm mahlukatın iyiliği ve selameti için yaşamaya davet ediyorum. Sonsuz hazların yoluna, ebedi saadet diyarına çağırıyorum. Ve sana çok pratik bir ilke veriyorum: Ne zaman ki bir şeyleri yemeye başladıktan sonra içinden bir ses (vicdan, aklı selim) sana durman gerektiğini, bu kadarının yeterli olduğunu söylerse orada dur. Araç kullanırken belirli bir hıza ulaşınca içinden bir sesin sana, daha fazla hız yapmaman gerektiğini söylediğini duyunca onu dinle. İşte o temiz fıtratın, aklı selimin sesidir. Bütün işlerinde ölçün bu olsun. Tam aksine, hep daha fazlasını isteyen, dur durak bilmeyen bir sesin çağrısını işittiğinde, bil ki o, sırf zevkleri yaşamak için senin uçurumdan düşmene razı olan şehvetindir. Ve sonu acıdır, hüsrandır, kayıptır, dedi.

   Arkadaşını ikna edebilmiş miydi, bilmiyordu ama, onu iyiden iyiye sarstığını, onda yaşamı üzerine bir sorgulamaya dair kuvvetli bir istek uyandırdığını tahmin ediyordu. Zaten her insan kendi tercihleriyle yaşardı. Ona ancak tavsiye vermek düşüyordu, o da öyle yaptı. 

   Çağımız ayartıcıların her türlü araçla, aklı selime, vicdana karşı şehveti körükleyen, haz ve hıza teşvik eden ayartıcı bir çağdır. Bu saldırılara ancak kuvvetli bir iradeyle karşı gelinebilir. Allah Teâlâ’nın buyurduğu gibi: “Gerçek şu ki; şeytanın, inanan ve yalnız Rablerine tevekkül eden kimseler üzerinde bir hâkimiyeti yoktur.” Nahl, 99

Bizi yaratın, şekillendiren, belirli bir ömür verip yaşatan, vakti geldiğinde öldürüp, yeniden diriltip hesaba çekecek olan yüce Allah’a güvenelim, iyiliğimiz ve selametimiz için ve sonlu hazları tadıp sonsuz acılar yaşamamak için emir ve yasaklarına uyalım. Yol, Resûl-i Ekrem’in temiz, şek ve şüphesiz biricik yoludur. 

Selam ve dua ile...

Bundan Adam Olmaz yahut Adam Kime Denir?

    Halk arasında, özellikle de kişilerin birincil ve ikincil ilişki içerisinde olduğu sosyal gruplarda başarısız olmuş ve "elle tutulur gözle görülür" bir fayda sahibi ol(a)mayan kimselere söylenegelen  "Bundan adam olmaz!" cümlesi hepimizce malumdur. Belki de hayatımızın bir yerinde bu cümleye maruz kalmış olabiliriz, kim bilir? Bu, kimi yönleriyle haklı; ancak maksadı aşan bir ifadeyle ortaya konan bir serzeniştir. Fakat bir o kadar da sorumluluk bilincinden uzak, adam olmaklık vasfının hak ettiği anlamdan soyutlanmış bir cümledir. Bu sözün sahipleri nispeten haklıdırlar, çünkü kişiden beklenilen güzel hasletler ve toplumsal fayda sağlanamadığı için bu tepkiyi göstermek durumunda kalmışlardır. Haksızdırlar, çünkü kişinin maddi-manevi olumlu gelişimi ve topluma kazandırılması noktasında sorumluluk üstlenmemekte ve yalnızca karşısında duran probleme kınayıcı tutum ve davranışlarla tepki vermek suretiyle vicdan rahatlamakla yetinmektedirler. Başarısız olmuş bireyin bu durumunun analizi yapılmadan, başarısızlığına yol açan nedenler belirlenmeden söylenecek her söz beyhudedir veya eksiktir. 

   Kişi kendisi, ailesi ve çevresiyle bütünlük arz eden bir varlık sahasında yaşamaktadır. Bu çevre ferdin kişilik yapısının oluşumunda büyük etkilere sahiptir. Dil ve düşünce dünyası bu çevrenin etkileriyle oluşmaktadır. Değer yargıları, estetik anlayışı ve daha birçok manevi olguyu sosyal gruplarla girdiği ilişkiler neticesinde kazanmaktadır. Yazılı-yazısız normlar vasıtasıyla içinde bulunduğu topluma uyumlu hale gelmektedir. İnsan, içine doğduğu sosyal ortam ve şartlar göz önünde bulundurularak uygun bir şekilde yetiştirilirse kendisinden bekleneni toplumuna verme olasılığı çok daha yüksektir. Fert, kısaca işaret edilen bu gelişme sürecine katılıp amacın hasıl olmasına uygun düşecek şekilde sürece dahil olursa, içinde bulunduğu toplumun sosyo-kültürel yapısına kolay entegre olabilir ve yukarıda bahsedilen adamlık profiline uygun bir gelişme seyredebilir. Üzerinde durduğumuz kavramla söyleyecek olursak, bu kişi için içine doğduğu toplumun adamlık kriterlerine göre “adam olmuş” denilebilir. Elbette bu adamlık olgusu toplumdan topluma değişiklik gösterebilir. Bir toplum için adam olan diğer toplum için olmayabilir. Bazı ortak erdemlere sahip olmak bütün toplumlarda geçerli sayılan bir adamlık kriteri olarak görülse bile, dönem dönem bu tür erdemlerin “düşük profilli” insanlara has özellikler olarak tasvir edilmesi, ortak bir adamlık tanımına ulaşmayı da zorlaştırabilmektedir. (Aşağı satırlarda bu konu nispeten detaylandırılacaktır.) Bugün yaşadığımız dünya maalesef böyle bir zamanı tecrübe etmektedir. 

   Peki her toplum adamlık kavramına aynı anlamı mı yüklemektedir? Yahut adamlık nedir? Durumu ters-yüz etmek niyetinde değilim. Fakat yaşanılan toplumlar ve bu toplumlarda kabul edilen  ahlakilik/ahlaklı olmak kavramı arasındaki farklılıklara dikkat çekmeyi denemeye çalıştığımı ifade etmek isterim. Bir toplum düşünün. İnsan denilen varlığın kendi de dahil olmak üzere hiçbir varlığa karşı sorumluluk duygusunun olmadığı, insan bedenine ve yaşam hakkına saygının bulunmadığı, fahşanın ve münkerin toplumsal karakteri yansıttığı bir toplum... Tabiri caizse tamamen hayvani istek ve arzuların tatminiyle meşgul olunan bir toplum. Peki bu toplumda adamlık nedir? Adam kime denir? Diyebiliriz ki biz, bu toplumda adam olmak işini ancak yukarıda ifade ettiğimiz sufli halleri icra etmek suretiyle başarabileceğiz. Bu dairenin dışına çıktığımız zamansa, adam olmamak suçuyla karşı karşıya kalacağız. Yani erdemli insan için "senden adam olmaz!" damgasıyla yüzleşmek mecburiyeti ortaya çıkacak. Böyle bir toplumda iyilik namına ne varsa alay konusu edilecek, iyi insanlara aptal gözüyle bakılacak. Zamanla anormal kabul edilecekler, sözleri değersizleştirilecek ve kendi değerlerine göre yaşam hakkı dahi ellerinden alınabilecek. Ve böyle bir toplum günden güne çözülmeye, bozulup çürümeye doğru hızla “ilerleyecek”. İyilerin varlığı onların yok oluşuna engel olamayacak. Ancak iyilere kulak verilirse bu yok oluş yerini “yeniden doğum”a bırakabilecek. Ve buna, erdemsiz toplumun insanı karar verecek. Adamlığı, sufli/aşağı bir yaşam sürmeye bağlı gören erdemsiz toplumun insanları... 

   Yukarıda çok kabaca anlatılan olumsuz toplum örneğinin karşısında birde bu toplumla taban tabana zıtlık arz eden erdemliler topluluğu mevcuttur. Onlarda ise adamlık tekbir ilaha yani Allah Teâlâ'ya kulluk etmek, O'nun katından gönderilen adamlık dinine (İslam'a) inanmak ve Resulü Ekrem (s.a.s) aracılığıyla indirilen vahye uymak. O’nun rehberliğine ve önderliğine gönülden inanmak. Bu toplumda kişilerin "adam olmaz" ifadesine maruz bırakılmadığı ve toplumun salih kimseleri tarafından olumsuz hallerinin tedavisi için onlarla bizzat ilgi alaka geliştirdikleri, dertleriyle dertlendikleri, kınayıcı olmak yerine çözüm üretici bir anlayışa sahip oldukları şüphe götürmez bir gerçektir. Ve bu iş, yalnızca kamu kurum ve kuruluşlarının yahut sivil toplum kuruluşlarının işi olarak görülmemektedir. Her bir fert, kendi nefsi için istediği hayırlı özellikleri bir başkası için de istemekte ve bunun için gereken mücadeleyi gönülden ve kararlılıkla vermektedir. Bu işi bir iman borcu bilerek yerine getirmektedir.  Böyle bir toplumda ahlaksızlık ve toplumsal kaos olayları yok denecek kadar da azdır. Fakat imtihan gereği bu zikredilen ve zikredilemeyen tüm olumsuzluklar var olmaya  devam edecektir. Bu olgu ise elbette erdemli toplumun insanı için asla kötülük işlemeye bir mazeret değildir. Bilakis, iyiyi ortaya koymak için kötülükle mücadelenin ilahi bir vazife olduğunu bilir, erdemli toplumun erdemli insanı. 

   Peki insana “adam olmak” yolunda düşen vazifeler nelerdir? Öz bir şekilde söylemek gerekirse, tekbir ilâha yani Allah Teâlâ’ya kulluk etmek, indirdiği Kitap’a (Kur'an'a) uymak ve Resulü Ekrem’e (s.a.s) ittiba/tabi olmak. Sufli bir halden erdemli bir hale geçebilmek adına aşırı istek ve arzulara karşı cehd/mücadele etmek, nefsinin tüm heva ve heves çağrılarına karşı koymak. İşte o zaman adam olmaya doğru giden yolda yürümeye başlamış demektir insan! İşte o zaman eşrefi mahlukat tahtına doğru çıkan merdiven basamaklarına ilk adımı atmış ve ahiret meydanında, hesap yerinde alnına alçaklık/adam olamamak damgası vurulmaktan kurtulmaya dair ümit beslemeyi hak etmiş demektir. 

Öyleyse ey insan, Adem ol! Yanlış yolda ısrarcı olma, hakikate dön. İblis’in ilahi rahmetten kovulmasına sebep olan yanlış yolda ısrarcı olma durumunu terk eyle. Bil ki İblis, senin apaçık düşmanındır. Ve senin de rahmetten kovulmanı istemekte, bu amaç için çalışmaktadır. Bu düşmana ancak vahye/Kur'an'a ve ebedi önderimiz Resulü Ekrem’in örnekliğine tabi olanlar karşı koyabilir. Öyleyse, Allah’ın ipine sımsıkı sarılıp doğruluk yolu üzerinde azim ve sebatla yürü!

   Yol uzun ve çileli, vakit kısa, varış yeri ise selamettir. Bu selamete ancak Kur’an ve Resulü Ekrem’in eşsiz rehberliği temele alınarak varılabilir. 

Selam ve dua ile... 

İman Eden Yine İman Etsin

"Ey iman edenler! İman edin!" Nisâ, 136

   İnsan, unutkan bir varlıktır. Elde ettiği bilgiyi veya marifeti kullanmadığı takdirde o bilgi veya marifeti hatırlaması oldukça zorlaşmakta ve zamanla unutulmaktadır. Bununla bağlantılı olarak o bilgi veya marifetin gerekliliklerini de yerine getirememektedir. Bazı bedensel işlevler bunun dışında kalsa bile (araba kullanmak, bisiklet sürmek gibi) -ki onlar dahi bazı travmalara bağlı olarak unutulabilmektedir- özellikle zihinsel ve kalbi bilgi ve marifet söz konusu olunca bahse konu olan arıza gündeme gelmektedir.

   Bir insanın bir bilgiyi elde etme süreci sahip olunan bilginin cinsine ve düzeyine göre değişir. Gündelik bilgi gözlem ve deneme yolu ile elde edilir. Bir alana has ilmi bilgi ise ilgi duyma, araştırma-inceleme, analiz ve nihayet anlamlandırma yoluyla kazanılır. Kalbe konu olan marifet ise ya uzun ve çileli bir nefis terbiyesi ile ya da ahlakın kötü ve çirkin fiillerden arındırılması ile ihsan olur. Elbette iki yol birlikte anlam kazanır; ancak bir yol diğerine baskın gelebilir. Bu, sistemli bir tercihtir. İlim ve marifet yolunda gelişigüzellik söz konusu olamaz.

   Peki bütün bu -her ne kadar bütün bilgi alanlarına ait örnekleri sayma imkanımız yoksa da- bilgi örnekleri insan için ne anlam ifade etmekte, hayatının hangi noktasında durmaktadır? Daha doğru bir soru soracak olursak “insan niçin öğrenir?”. Niçin bir şeylere kesin olarak inanır? Çünkü insana ister gündelik yaşamda isterse de entelektüel düzlemde olsun bir anlama sahip olmak ve o anlam uyarınca yaşamak ihtiyacı gelip çatar. Bunu nereden anlarız? Gündelik yaşamda herkesçe doğru olarak yapılan kimi davranışların ihlali söz konusu olduğunda bizde bir öfke, yadırgama ve arkasından ayıplama hali belirir. Bu, bizlerin işlerin doğru ve düzgün yapılmasına dönük olarak sahip olduğumuz sağduyu gereği ortaya koyduğumuz doğal bir tepkidir. Ancak tepki düzeyinde kalan hiçbir duygu iyi ve doğrunun ortaya çıkması için yeterli olmaz. Doğru bir tepkinin, peşinden gelen uygun bir uyarının ve doğru yönlendirmenin iyiyi ve güzeli muhkem kılacağı aşikardır. Toplumun birçok ortak tutum ve davranışı aynı sağduyu uyarınca muhafaza edilebilir olmaktadır.

   Zihinsel ve kalbi bilgi de bahse konu olan durumdan farklı değildir. Vakıaya uygun olan bilgi dışında vakıaya uygun olmayan bir malumat işittiğimizde bunu kabul edebilmemiz mümkün olmayacaktır. Bugün hava güneşli ise ve birileri bize havanın yağmurlu olduğunu iddia ediyorsa biz bunu kabul etmeyiz. Şöyle bir camdan dışarıya bakar havanın güzel bir yaz gününe ait bir hava olduğunu teyit eder ve bize havanın yağmurlu olduğunu iddia eden kişiye yanlış bilgi verdiğini kararlılıkla savunuruz. Aynı durum kalbin bilgisi için de geçerlidir. Kalbimizde beliren duyguların, inançların aksi yönde olduğu hissiyatı veya iddiası da böyledir. En önemli kalbi bilgi olan iman, bu hususta en nadir özel konuma sahiptir. Bugün bizlere imanımızın emrettiğinin aksine bir yaşamı doğru gösterme çabasında olanlara da tıpkı güneşli bir günü bir kış günüymüş gibi tasvir edenlere karşı itiraz ettiğimiz gibi itiraz edebiliyor muyuz? 

   Allah’ın biricik ve tek ilah, yegane rab, din gününün sahibi, yaşatan, öldüren ve yeniden diriltecek olan, en güzel isimlerin sahibi, sonsuz, bitmek tükenmez hazinelerin sahibi... olduğuna dönük olarak bizde oluşan kesin inançtır iman. Duygu ve düşüncemizi, aldığımız kararları etkileyen temel yapı taşıdır. Neyi sevip neyi sevmememiz, neye ne kadar ve nasıl duygu ve anlam yüklememiz ve neyi niçin ve nasıl yapmamız gerektiği konusunda bizlere yol gösteren rehberdir iman. Özet olarak yaşamın yönlendirici gücü, hareket kaynağı imandır. İnsanın en şerefli varlık olmasına ve öyle kalmasına imkan veren şeydir iman. Onu bedenin ve nefsin aşağı istek ve arzularının kölesi olmaktan çıkarıp en güzel varlığın yani Allah’ın kulu yaparak hür kılan etkendir iman. Her türlü zulme ve kötülüğe, haksızlığa ve adaletsizliğe karşı koymayı, daha adil bir dünya için çaba ve gayret etmeyi bizlere bir ana hedef olarak gösteren ilahi bir buyruktur iman. Ve daha nice nice şeylerdir iman.

Bize ne oluyor da bunca şeyi unutuyor, dünya hayatının cazibesine kapılıp gidiyoruz? Böylesine şerefli bir hayatı bırakıp aşağı ve bayağı zevklerin nesnesi haline gelebiliyoruz? Cevap, yazımın en başında iktibas ettiğim ayette açıktır. İman sözünü tezekkür etmeye/üzerinde çokça düşünüp gerekli dersleri almaya olan ihtiyacı unutuyoruz. Hayatın dağdağası içerisinde, hayat veren ilkeyi ihlal ediyoruz. İlahi sözü hatırlamanın uyarıcı ve uyandırıcı etkisinden uzak kalıyoruz. On yılları planlıyoruz da ebedi yaşama dair planlar yapmıyoruz. En önemli hazinemiz olan zamanı israf ederek faydasız işlere sarf ediyoruz. Geçici olanların peşinde tüketiyoruz ömrümüzü de ebedi olana yatırım yapmıyoruz. Ve çok acı ve açıktır ki bütün bunların yegane sebebi iman sözümüzü unutmuş olmamızdır. 

   Peki bu halden nasıl kurtulacağız? Soruyu doğru sorup sorunu da doğru tespit ettiğimize göre -inşallah- tedavimiz ilahi sözde bizlere sunulmuştur: 

“Ey iman edenler! İman edin!” Nisâ, 136 

   Küresel ölçekte yaşanan hayat pahalılığı, gelecek kaygısı, sosyal ve ekonomik belirsizlikler gibi birtakım toplumsal sorunların etrafımızı sardığı günümüzde, kafamızı kaldırıp bir kez olsun ötelere bakabilirsek aslında bütün bu yaşanılanların anlamını idrak edebilecek ve yapmamız gerekenin ne olduğunu görebileceğiz.

   Ötelere bakmak kendi penceremizin dar görüş alanının dışına çıkmayı gerektirir. Konfor alanını terk etmeyi, alışılmış kalıpların, düşünce ve ispat edilmemiş inançların dışına çıkmayı...

   Bizden öncekiler böyle inanıyordu, böyle yapıyordu diyerek bir yaşam sürmek insana yaraşır bir şey değildir. İnsanı insan olarak yaratanın yani Allah’ın emri gereğince “okumak”, “anlamak” ve “yaşamak” insana yakışandır. Allah’ın insan için değerli kıldığı yaşam ancak O’nun katından indirdiği vahye uygun yaşamak ile mümkün olur. İman sözünü hatırlamak ve gereklerini yerine getirmekle...

“Asra (içinde yaşanılan yüzyıla) yemin olsun ki insan gerçekten büyük bir (maddi-manevi) kayıp içindedir. Ancak iman edip Allah’ın emir ve yasaklarına göre iş yapanlar, birbirlerine hak olanı ve sabrı tavsiye edenler bu büyük kayıptan korunmuş olanlardır.” Asr suresi. 

   İlahi buyruğun, hak sözün doğruluğuna iman edenler için bunalım, belirsizlik ve çaresizlik katiyetle sürekli değildir. Allah’ın ipine sımsıkı sarılanlar bu zorlu yokuşları selametle aşacaklardır. Bunun en güzel örnekleri gerek yüce kitabımızda gerekse de kendi hayatlarımızın birçok kesitinde bulunmaktadır. Bize düşense iman sözümüze sahip çıkmak, Allah’ın bizler için uygun gördüğü yaşam modeline, Kur’an ve Sünnet yoluna dönmektir.

Selam ve dua ile...

Özden Kopuş ve Öze Dönüş

    İnsan, eşrefi mahlukattır. İnsanın yaratılışı bu hakikat üzere başlar ve nihai olarak yine bu amacı gerçekleştirmek için devam eder. Ortalama bir insan ömrü, bu amacın tamam olması için yeterlidir. Bir insana yeterli bir ömür verilmişse eğer onun hakikat yolunda olgunlaşamaması kendi suçudur, ihmalidir. Özünde var olana uygun düşünmüyor, yapıp etmiyorsa kendi dışında başka bir suçlu aramamalıdır. Allah’ın ilminde ezeli ebedi var olan insan hakikati değişmeyeceğine göre insanın insan olabilmesi ve insan kalabilmesi için bu hakikate erişmesi gerekmektedir. Şeytani zihniyete sahip olanlar bu hakikati değiştirmek veya üzerini örtmek için bütün yolları deneyecektir. Ancak onların tuzakları, hakikati yok etmeye dönük çaba ve gayretleri ne kadar büyük olursa olsun Allah’ın ezeli ebedi hikmet ve kudreti karşısında mağlup olmaya mahkumdur. Bu mahkum oluşa rağmen insanın oturup beklemesi, işini gayretsiz ve çabasız Allah'a havale etmesi yaraşır değildir. “Onlar gerçekten tuzaklarını kurmuşlardı. Tuzakları yüzünden dağlar yerinden oynayacak olsa bile, tuzakları Allah katındadır (Allah, onu bilir).” İbrahim, 46.  

   Bitki nasıl bitki olmanın gerektirdiği şekliyle varsa, hayvan nasıl ki hayvan olmaklığın dışına çıkamıyorsa, insanın da insan olmak gayesine uygun bir şekilde düşünüp eylemesi gerekir. Ancak fark, insanın "akıl" ve "irade" sahibi olmasıdır ki bu, insanı diğer bilinen bütün varlık türlerinden ayırmaktadır. İnsan, bitkiler gibi büyür, beslenir ve ürer. Hayvanlar gibi idrak eder, harekete geçer. Ancak insan yalnızca insana mahsus "ahlak" ve "ilim" özellikleriyle insan olur. Bu iki ana özelliği ile bitki ve hayvandan farklı, eşref bir konuma sahip olabilir. Elbette kendinde varlığı söz konusu olduğunda beşeri kudretin çok ötesinde ve mukayese kabul etmeyecek yücelikteki sonsuz kudretin eseri olan bitkiler ve hayvanlar da mükemmel varlıklardır. Çünkü mükemmel olanın yaratması ve yarattığı da mükemmeldir. Bu mükemmellik varlıkların bizatihi yani kendi özlerinden dolayı değil; Allah’ın onları eşsiz bir yaratma ile yaratması sebebiyledir. Çünkü hiçbir canlı-cansız kendi zatını var etmeye muktedir değildir. Bu ancak kudreti sonsuz olanın var etmesiyle mümkündür. Dolayısıyla insan, diğer canlı türlerinden farklılaşan ahlak ve ilim yönüne Ekmel Varlık olan Allah Teâlâ’nın var etmesiyle sahip olabilir. Bu iki vasıf her insanda potansiyel olarak vardır; ancak ortaya çıkması yüksek bir azim ve çabaya bağlıdır. İnsanın erdemli ve bilge bir konuma erişmesini sağlayacak olan beşeri çaba ancak ilahi bir ihsan ile tamam olur. Bu ise söz ile ifade edilmeyecek kadar şahsi bir olgudur, bunu ancak tecrübe eden bilebilir. Belki bu ihsana erişmek zordur; ancak erişenlere bakarak imkansız olmadığına ikna olunabilir. Eğer insan olmak hakikatine ermek bizim asli işimizse -ki böyledir- ihsana erme işi gerekli çabayı ortaya koyanlar için gerçek olacaktır. Çünkü Allah vaadinden dönmez. 

   Her insan, kötü bir fiil işlemeye yöneldiğinde içinden bir uyarıcı tarafından ikaz edilir. Kimileri bu ikaz ediciye kulak verip kötü fiili işlemekten vaz geçer, kimileri ise vicdanının sesini bastırıp o kötülüğü işler. Sonra o kötülüğün işlenmesinin ardından insanı kınayan bir başka ses duyulur yine iç alemden... Kimileri bu kınayıcıya hak verip hatasını anlayıp pişman olur ve tövbe eder, kimileri ise kulak asmaz ona ve kötülüklerine kötülük ekler. Saf varlığına günah kiri ekleyerek bozulmaya başlar. Sonra hakikatin özünden uzaklaşır ve artık onu duyamayacak kadar sağır olur. Kalbi kararır, aklı körelir, vicdanı sağır olur. Böylesine “hayvandan aşağı” der, yüce Kur’an:

 “Andolsun biz, cinler ve insanlardan, kalpleri olup da bunlarla anlamayan, gözleri olup da bunlarla görmeyen, kulakları olup da bunlarla işitmeyen birçoklarını cehennem için var ettik. İşte bunlar hayvanlar gibi, hatta daha da aşağıdadırlar. İşte bunlar gafillerin ta kendileridir.” A’raf, 179

   Peki günah bataklığına saplanarak özden kopan için bu öze dönüş yolu yeniden açılır mı? Yeniden eşrefi mahluk olma payesine erişebilir mi hayvandan aşağı olan(lar)? Hayvanların dahi yapmadığı pislikleri yapan, çirkin fiilleri işleyen bu mahluk, yeryüzünü yaşanmaz kılan bu aşağılara yuvarlanan yaratık yeniden Allah’ın halifesi olmak şerefine ulaşabilir mi? 

   Sözlerime yüce Kur’an’dan iki ayet meali ile son vermek istiyorum. 

“Allah'ın, gönlünü İslam'a açtığı kimse, Rabb'inden bir ışık üzerinde olmaz mı? Öyleyse Allah'ın öğütlerine karşı kalpleri katılaşmış olanlara yazıklar olsun! İşte onlar, apaçık bir sapkınlık içindedirler.”

Zümer, 22

“Andolsun biz, Kur’an’ı düşünüp öğüt almak için kolaylaştırdık. Var mı düşünüp öğüt alan?” Kamer, 17

   Tüm uyarılara rağmen hakikate dönmeyi iradi bir şekilde reddedenler için dönüş yolu ilahi adalet uyarınca kapanmıştır. O yolun açılması ise ancak Allah’ın bir rahmeti ve hikmeti uyarınca mümkün olabilir. Allah kullarına gerek kendi içlerinde (hata işlediğinde nefsinin onu kınaması, vicdanının onu rahatsız etmesi, kendine kızan bir iç sesin varlığı, aklın yanlış fiile karşı onu uyarması) ve dış dünyada var olan uyarıcılar vasıtasıyla hakikati hatırlatmaktadır. Vahiy gerçeği bunun en zirve noktasıdır. Gafillerin uyandırılması ve hakikat yoluna çevrilmesi için ilk insan -ki o ilk peygamberdir de- var olduğundan son peygamber gönderilinceye kadar ilahi mesaj insanlığı aydınlatmış olup Kur’ân-ı Kerim ile kıyamete dek aydınlatmaya da devam edecektir. 

   Özden kopan için öze dönüş, samimi bir şekilde özünü Allah’a teslim etmeyi istedikten sonra bittabi mümkündür. Görmek için bakmak gerekir. Bakan görür, gören bilir. Bilen ise bilmeyen gibi değildir. 

Cevaplar, arayanlar için açıktır. Öze dönüş için Öz’e; Kur’an ve Resulü Ekrem’in eşsiz rehberliğine dönmek gerekmektedir. Çünkü O, ahiret hayatının sonsuz mutluluğuna erişmek isteyenler için biricik örnektir. 

Selam ve dua ile... 

Görünüyorum Öyleyse Varım!

   Modern bilimin kurucu isimlerinden biri kabul edilen Descartes “Düşünüyorum, öyleyse varım.” derken, varlığını bir ben idraki ile mümkün görüyor, bunun da ancak düşünen bir aklın varlığı ile gerekçelendirebileceğini ifade ediyordu. Var olduğum için düşünüyor değilim, düşündüğüm için varım, diyordu. Yani insanı insan yapan şeyin maddi varlığı olmadığını bu önerme ile ispat etmeye çalışıyordu. Descartes bunu 17. asırda söylemişti söylemesine; ancak farklı bir bağlamda olsa da İbn Sina, 11. asırda “uçan adam” (ilgililer İslam Felsefesi Tarihi eserlerine müracaat edebilirler) metaforu ile insanın asıl olarak manevi bir varlık olduğunu ispatlamaya çalışıyordu. İbn Sina’nın 11. asırda ortaya koymuş olduğu bu metafizik gerçekliği altı asır sonra modern felsefenin kurucu isimlerinden olan Descartes farklı bir bağlamda da olsa yinelemişti, diyebiliriz. Çünkü her iki filozof için de felsefenin ana meselesi, kökü, metafizikti. Bugün ise her şeyin temeli duyulur alem, yani beş duyu ile algılayabildiklerimizle sınırlandırılmıştır. 

   Metafizik ile ilgili sorunların giderilmediği durumlarda ne sağlıklı bir kişilik ne de toplum inşa etmek mümkündür. Metafizik demek görülen alemin insan için yaşanılabilir bir alem olabilmesi için anlamını kazanmasını, bu anlam uyarınca bir ahlak inşa edilebilmesini olanaklı kılmak anlamına gelmektedir. Gerek insanın fert olarak bütüncül ve tutarlı bir kişilik oluşturması gerekse de her yönüyle dengeli bir toplum tesis edilebilmesi metafizik bağlantının varlığıyla çok temelden bir ilişkiye sahiptir. 

   Sevgi, en güçlü bağdır. Seven insan için sevdiğinin lehine olabilecek her şey istenilebilir, aleyhine olanlar ise sevdiği kişiye uzak olması gereken şeylerdir. Sevilen kişi kendisini seven kişiye kendisi için bir fedakarlık yapmasını gerektirecek bir şey istediğinde, seven kişi bunu aralarında bulunan kuvvetli sevgi bağı uyarınca düşünmeden yapacaktır. İşte aynen böyle de metafizik bir ilişki uyarınca insan, gerek kendisi gerekse de içinde yaşadığı toplum için sürekli iyiyi yapmak kötüyü engellemek için kendisinden beklenen özveriyi gerçekleştirecektir. Bu söylenen bir ütopya gibi görünse de bu durum tarihin kimi zamanlarında var olmuş bir yaşanmışlıktır. Hz. Peygamber’in (s.a.v.) inşa ettiği İslam toplumu böyle bir karaktere sahiptir. Herhangi bir metafizik bağ olmadan bir adım dahi atmaya tenezzül etmeyen insanların yaşadığı bir toplumdan canlarını ve  mallarını gözlerini kırpmadan feda eden bir toplum inşa etmek ancak böyle bir bağın varlığı ile mümkün olmuştur. Bu bağ ile kişinin gönül ve akıl terazisi dengeye kavuştuğu gibi peygamber vasıtasıyla iletilen ahlak düsturları ile erdemli bir toplumun inşası da gerçekleşmiştir. Siyer kitapları, hadis kaynakları bu örneklerle doludur. Bugün ise temeline maddeyi, metayı, haz ve hızzı almış bir toplum ne kendisi için ne de başkaları için çalışmak, çabalamak, fedakarlık göstermek gibi yüce erdemlerden epey uzaklaşmış görünmektedir. 

   Modern toplum modern felsefenin ürünüdür. Metafiziği reddeden modern felsefe, aşkın değerlerle inşa edilmiş bir toplumu değişime ve dönüşüme tabi tutarken kendisine daha çok zekayı, hızı ve hazzı ilke edinmiştir. Din bir afyondur onlar için, namus bir tür toplumsal hurafedir. Aile bağları özgürlüğe vurulmuş prangadır; ancak modanın prangaları modernlik alametidir. Vahiy bir tür sanrıdır, peygamberlik bir tür sahte filozofluktur. Ancak bilim adamları ne derse tartışmaksızın kabul edilmelidir. Aksini düşünmek dahi zinhar yasaktır. Böyle der modern dünyanın kurucuları. Çünkü böyle olmazsa eğer, bütün o yücelikler itibarsızlaştırılmazsa, TANRISIZ bir dünya inşa etmek imkansızdır! Bu da demektir ki İblis’in egemen olduğu bir yeryüzü kurulamayacaktır. Öyle olunca modern dünyanın kurucuları dini, vahyi, peygamberliği reddedip yerine zekanın, hızın ve hazzın rehberliğinde yeni bir dünya inşa etmişlerdir. Dün neye dogma deyip reddetmişlerse onun yerine kendi dogmalarını geçirmişlerdir.

   Modern dünyada her şey göründüğü kadar vardır. Beden güzelliği var olmanın ilk şartıdır. Tanınır olmak için her eylem ister insani isterse de gayrı insani olsun yapılabilir. Ahlak, erdem, doğruluk, dürüstlük modası geçmiş kavramlardır; bunlar ancak takipçi sayısını artıracak “iyilik akımları”nda içerik unsuru olarak “kullanılabilir”. Bireyin hazzı için bütün bir toplum tehlikeye atılabilir. Her şeyin bir fiyatı vardır modern toplumda, her şey satılabilir, satın alınabilir. Eğer kişiyi daha görünür kılacaksa en aşağı davranışlar kolaylıkla yapılabilir. Yeter ki görünürlüğü artsın, beğenilsin, gerisi önemsizdir.

   Bugün modern dünya bir tür sahtelik üreticisi durumuna gelmiştir. Her şeyin metalaştığı bir gezegende sahiciliği aramak define aramaktan daha az ‘kıymetli’ değildir. Saç modellerinin, giyim kuşamın, müzik tarzının, dil vasatının, insan ilişkilerinin tamamen tek tipleştiği bir dünyada -ki modern dünyada sözüm ona çoğulculuk hakimdir- kişinin Allah’a giden yolu bulabilmesi, hakikatin tüm enstrümanlarla bastırılmaya çalışılan sesini duyması kolay olmasa gerektir. Yaşadığımız çağ dehşetli bir çağdır. Ancak bu suç elbette çağın, zamanın değildir. Çağa ruhunu veren insandır. Zamanın ruhu insan eliyle oluşur. Bizler inananlar olarak çağa ve zamana ruhunu vermek gibi kutsal bir göreve sahibiz. Her şeyden önce elest bezminde verdiğimiz söz uyarınca önce kendi şahsiyetimizi ayağa kaldırmak durumundayız. Kur’an'ın bizlere sunduğu temel ilkeleri anlamadan çağı anlamak ve yeniden anlam vermek imkan dışıdır. Önce kullanma kılavuzunu okumalı sonra inşa etmeliyiz. Tanımadan tanımlamak işine kalkışanlar bilmediği bir yoldan bildiği bir mekana ulaşmak isteyenin akıbetini yaşamaktan kendini kurtaramaz. Sonuç kayıptır, kaybolmaktır.

   Işık, vahiyden gelir. Rehberliğin en güzeli Hz. Muhammed’in (s.a.v.) rehberliğidir. Çağımızdan ve zamanımızdan sorumluyuz. Öyleyse, düşünelim. Çünkü düşünmek, farzdır. Bu karanlık çağdan çıkış ancak ışığın kaynağına giden yola girmekten geçer. Yineleyelim, IŞIK VAHİYDEN, KUR’AN NURUNDAN GELİR. 

Selam ve dua ile... 

Varımsız Yola Yolculuk

Koşuyorum bir trenin ardından

Durup dinlenmeksizin

Belki yakalarım ümidiyle 

Soluksuz koşup duruyorum. 

Kaçırdığım bir tren çünkü bu

Hayat treni. 

Belki yakalayacağım onu yakalamasına

Ama binince o trene çok yorulmuş olacağım

Dinlenirken yine

Çokça manzara

Birçok durak kaçıracağım.

Ne ben o ben

Ne tren o tren 

Ne varılacak yer o yer olacak artık.

Tren kaçtı. 

Ruhun Zaferi yahut Bayağılığın Esaretinden Kurtuluş

“Ey iman edenler, iman edin.” (Nisâ, 136)

“Ey iman edenler! Şeytanın adımlarına uymayın. Kim şeytanın adımlarına uyarsa, bilsin ki o hayâsızlığı ve kötülüğü emreder. Eğer Allah’ın size lütfu ve merhameti olmasaydı, sizden hiçbiriniz asla temize çıkamazdı. Fakat Allah, dilediği kimseyi tertemiz kılar. Allah, hakkıyla işitendir, hakkıyla bilendir.”  (Nur, 21)

   

   Sağduyulu olmalı insan. En çokta kendine karşı... İçinde kopup duran binlerce fırtınaya karşı, öfkesine, duygularından kopup gelen heyecan seline karşı sağduyulu olmalı. Her gün belki de onlarca kez yaşıyor bu halleri. Öfkeleniyor, sevinçten coşuyor, bazen de hüzünleniyor. Tıpkı mevsimlerin birbirinden - kesin çizgilerle olmasa da- ayrı oluşu gibi bu haller de biri diğerinden farklı olarak bir bedende yaşanıyor. Bir zihinde tasavvur ediliyor, bir ruhta iz bırakıyor. İnsan ne yaşıyorsa koca bir kainatın etkilerini taşıyarak yaşıyor. Koca bir kainata etki ederek hem de. Alemin en uzağından dünyanın merkezine varıncaya kadar var olan her şeyle -bilsin veya bilmesin- irtibatlı sürüyor yaşamını. Kozmos/külli denge, insan ile tamam oluyor, insan dengesine kavuşunca anlamına eriyor. Sonra peşi sıra şu sorular takıyor, insanı peşine: Yıldızlar kim için yön işareti, güneş kim için ısı ve ışık kaynağı? Rüzgar ne diye getiriyor  rahmet yüklü bulutları, toprak kim için açıyor verimli kucağını, yeryüzü kim için oluyor bir döşek? Arı kim için yapıyor şifa dolu balı? 

   Sağduyusu sağa sola çeken bir insan, bütün bu oluşun manasını nasıl düşünsün ve kavrasın? Gündelik yaşamın boğucu havasında mana soluğunu yitirmiş ruhlar, yücelere nasıl özlem duysun? Var olma biçimi olarak kendisine tamamen maddi bir yaşam seçen için ötelerin nasıl olsun da bir cazibesi olsun?

   Kalplerimizde günahların pası, kulaklarımızda dünyanın ağırlığı, gözlerimizde maddenin koyuluğu vardır. Hafızalarımız boş eğlencelere mekan olmuş, gönüllerimiz dünyevi istek ve arzulara mesken edilmiştir. Hayallerimiz sınırlı olan isteklere peşkeş çekilmiş, isteklerimiz dünyayı aşan varlığımıza rağmen dünyaya takılmış, onu aşamamıştır. Uzun bir yaşam, refah, lüks, konfor... 

  Dengesini yitirdi varlığımız. Oysa Allah Teala bir denge üzere yaratmıştı bizleri. Beden, nefis, akıl ve ruh. Dünya sürgünü tamam olsun diye bedenimiz var. Nefsimiz bu bedenin varlığı devam etsin diye var. Aklımız varlığımızı nefsimizin esiri olmasın diye, nefsin istek ve arzularını mutedil seviyede tutabilsin diye var. Sonsuz ruhumuz , esas olanın sonlu beden olmadığını unutmayalım diye var. Bütün bu gerçeklere rağmen insan, varlığı amacının dışında kullanma konusunda oldukça cüretkardır. Maddi varlığını biricik gaye edinerek nefsinin istek ve arzularına bağımlı kılmıştır bedenini. Aklını ötelerle olan bağından kopartıp şeytani istek ve arzuların uşağı haline getirmiştir. Yine ruhunu, kendisini bu sürgün yerinde asıl yurduna kavuştursun diye bahşedilen esas varlığını inkar etmiştir. 

   Hem kendi varlığını hem de tüm varlığı dengeli bir var oluşa ve istikamete kavuşturacak olan insan, bugün maalesef bu görevi yerine getirebilecek olgunluktan uzaktır. Elbette bu, asla olgunlaşmayacak demek değildir. Olgusal gerçekliğin üzerinde daima ilahi bir gerçeklik vardır. Bu gerçeklik uyarınca istikbali de içine alacak böyle bir olumsuz iddiayı ortaya atmak imkansız hale gelmektedir. Ve fakat insanlık, mevcut haliyle dengeli bir dünya var edebilme görevini yerine getirebilecek düzeyden şimdilik geridedir.

  Peki ne olacak? Bunca acı, gözyaşı, tükenmişlik ve dramın varlığı göz önüne alınacak olursa eğer umut yok mu diyeceğiz? İnsanın kendi benliğini ilahlaştırdığı şu kokuşmuş asırda, böylesine yüce bir şuura erişmek nasıl mümkün olacak? Ahlaksızlığın ahlak olduğu bir dünyada erdemli bir toplumun inşası saf bir hülya olarak mı kalacak? Eğer bu satırlar ve bu satırlardan çok daha fazlası yazılıyorsa bugün, umut var demektir. Ben sağduyumu yeniden kazanırsam, sen, o.…sağduyumuzu yeniden harekete geçirebilirsek eğer dünyamız yeniden dengesine kavuşacaktır. Hemen yarın olmasa bile belki yarınlardan bir yarın...

   Şimdi ey Aziz Müslüman! Geliyor denge ayı. Geliyor sağduyu ayı. Geliyor bedenin nefsin tahakkümünden kurtarılması için özgürlük ayı. Salt aklın, karşısında diz çökeceği maneviyat ayı geliyor. Geliyor beden zindanında mahpus olan ruha özgürlüğünü hatırlatacak olan ay. Geliyor insanlığın şerefini içinde barındıran, cehaletin karanlığını yırtıp ilmin nurunu saçan Kur’an ayı. Geliyor reziletin kol gezdiği sokaklarda erdemin mümtaz örneği olanların ayı. Sessiz bir devrimin, maddeye, şehvete, sefahat ve eğlenceye, faydasız ve boş işlere, nefsin her türlü istek ve arzusuna karşı eşi benzeri görülmemiş bir sessiz devrimin ayı geliyor. Ayların sultanı, Şehri Ramazan geliyor. Dengesini yitirmiş bir dünyanın yeniden dengesini bulabilmesi için, dünyaya adalet ve merhamet getirecek olan müminlere bir ihtar olsun diye geliyor. Bir arınma, yeniden inşa, öze dönüş olsun diye... Şaşırmış zihinleri, kirlenmiş kalpleri, yıpranmış bedenleri onarsın diye... Amacından saptırılmış ne varsa yeniden amacına uygun hale getirilsin diye geliyor Şehri Ramazan.

   İnsan sapınca rüşd/doğruluk yolundan, var olan her şeyi de beraberinde saptırıyor. Bu sebeple sağduyuya, dengeye ve rüşd yoluna dönsün diye önceki ümmetlere farz olan bir aylık oruç bize de farz kılındı. Bize düşen orucun anlam ve önemini, vermek istediklerini bilip, alarak kaliteli bir Ramazan geçirmektir. Varlığımızın anlamını bolca tefekkür ettiğimiz oruçlarla, cennet sofralarından bir sofra olarak düşündüğümüz, dostluğun ve kardeşliğin pekiştiği iftar sofralarıyla, bizlere verdiği nimetlerin şükrünü bedenen ve ruhen eda edebilmek için kılınan namazlarla ve özellikle teravihlerle, varlığımızı asıl anlamına erdirecek olan ve yaşanılabilir bir dünyayı tesis edebilmek için gerekli tüm ilkeleri ihtiva eden Kur’ân-ı Kerim ile geçirilen bir Ramazan olması dileğiyle... 

   Ruhu sağa sola çeken dünyamız bu vesileyle dengesine kavuşsun, insanlık, Allah’ın yarattığı selim fıtrata yeniden dönsün inşallah. Ramazan ayı, İslam Alemi’nin birliğine, dirliğine ve kardeşliğine vesile olsun. Tüm insanlık huzur bulsun, şeytanlar kahrolsun.

Selam ve dua ile... 

Taze Çıkmış Hayatlar yahut Nasıl İstiyorlarsa Öyle Yaşa

   Var olmak için mi yoksa var kabul edilebilmek için mi yaşıyoruz, dedi genç adam. Kışkırtıcı ama bir o kadar da alçaltıcı olan, insanı insan olmaklık yüceliğinden baş aşağı yere çarpan bir çağda yaşadığının zaten farkındaydı. Sonra dönüp kendi kendine şöyle dedi: Var olan kötü örnekleri sıralamakla tarif ediliyordu çoğumuzun düşünce işi. Sağa sola ağız dolusu galiz ifadeler saçmaktan başka elden ne gelir, gibi bir ruh haliydi bizimkisi. Omuzlarımızda bir ağırlık vardı var olmasına ama bu ağırlığın tarifini, keyfiyetini bilebilmek konusunda öyle görünüyor ki büyük bir yanılgı içerisindeydik. İçinde bulunduğumuz hale hatta geçmişe ve istikbale, onca mesnetsiz suçu bir cümlede savuşturup şöyle bir çekiliyorduk konfor köşemize. Önce atalarımız, ebeveynlerimiz uğruyordu hışmımıza. Onlara “Bizi adam edemediniz, gereği gibi eğitemediniz.” diyorduk. Öyle ya, onlar yaşadıkları sosyal çevrenin kendilerine sunduğu “imkanlar"dan sonuna kadar faydalanıp bizleri bundan mahrum etmişlerdi ve günahkarlardı (!) Onlar, yani ana-babalarımız bizleri zaten yok edilmesi gereken birer düşman olarak gören en azılı düşmanlarımızdı (!) Bu çağ bize öyle emrediyordu çünkü. Bu, böyledir diyordu. O yüzden yıllar yılı bitimsiz emeklerle bizi bu yaşlara getirdiler, sırf daha güçlü bir düşmanı yenmiş olmak hazzına ulaşmak içindi bütün bu emekler. Allah aşkına, kim inanır bu palavralara? Kim bu soruları sorup da biraz önce kurduğum o hayali ancak öyle olduğuna inanılan cümlelere kanar? Şöyle bir düşünmeli; evlatları göz aydınlığı olsun diye her vakit dua eden, yakarışları arşa değen o eli öpülesi ana-babalarımız mı bize düşman kesilen? Ayağına taş değse yüreği yanan analarımız, bir köpek yavrusu takılsa peşimize hemen koruma refleksi gösteren cefakar babalarımız mı? Yoksa düşmanımız bize dostlarımızı düşman gibi gösteren, kötü emellerini gerçekleştirmek için bizi ailemizden, dinimizden ve kültürümüzden koparmaya çalışanlar mı??? 

  Sonra toplum içerisinde var olan her bir gruba, kuruma dönüyor nefretimiz. Onları da alabildiğine suçlayıp, taşları tüm kin ve nefretimizle bir bir atıyoruz baş ve gövdelerine. Peki neyi çözüyoruz böyle yaparak? Neyi çözüme kavuşturup rahata erdiriyoruz? 

   Bugün yaşadığımız çağ bedeli ödenmemiş, savurgan, sınırları olmayan bir özgürlük anlayışının bir insanın vazgeçilmez ilk değeri olarak sunulduğu bir çağdır. Şöyle deniyor: İstediğin gibi düşün, hisset ve yaşa. Din, töre, gelenek ve göreneğin, hak ve hukukun ortaya koyduğu, asırlardır milletlerin var olmasını mümkün kılan duygu, düşünce ve davranış pratikleri bu bakış açısına göre geride kalmıştır. Din bir afyondur, diğer tüm toplumsal değerler bir dayatmadır, insanların hatta birtakım seçkinlerin öyle olmasını istediği için öyle olan yapay unsurlardır. Bu eskimiş, pörsümüş şeylerden kurtulmalı, bir an evvel çağa “ayak uydurmalı”. Yoksa geri kalır, bir treni daha kaçırırsınız. Aileymiş, akrabaymış, kültürmüş... bunlar modası çoktan geçmiş, tozlu raflardaki yerini almış müzelik unsurlardır. Evlenip yuva kurmak, nesli ve kültürü devam ettirmek, Allah’a kul, vatana ve millete hayırlı evlat yetiştirmek... adam sende, bunlar geçmişlerin masalları, cehalet karanlığında boğulmuş ilkel insanların övünme araçlarıdır. Yalnızca sen varsın sen! Yalnızca senin düşündüklerin, arzuların, isteklerin, ihtirasların var. Gerisi lafı güzaf. 

   Evet, modern çağın var edicilerinin bugün insanlığa teklif ettiği modelin felsefi arka planının hülasası budur. Bunu gıda, giyim, sağlık, teknik gibi endüstrilerin ardına gizlenerek veya artık kitleleri “ilerleme afyonuyla” uyuşturmayı başardıkları için açıktan duyurmakta ve yapacaklarını gözümüzün içine baka baka yapmaktadır. Yukarı satırlarda genel hatlarıyla tasvir ettiğim modern hayatın felsefesi, kelimenin tam anlamıyla bir safsata, bir tür sahte metafizik denemesidir. Çünkü insana sahte bir mutluluk ve düşünce vaad etmektedir. 

   Bugün modern çağın insanı geldiği noktada tekniğin, ilerlemenin, bireyciliğin, hazcılığın... kısacası maddeye tapınmanın kötü sonuçlarını yaşamaktadır. Ekonomik ve sosyal krizlerin, salgınların, savaşların, haksızlıkların, zulümlerin, insan onurunu ayaklar altına alan nice zulümlerin etrafını sardığı bir dünyada nefes almaya çalışmaktadır. Bu çağı var edenler eğlence endüstrisinin ortaya koyduklarıyla, sosyal medyanın “başımızı göklere çevirmekten alıkoyan” içerik bombardımanıyla ve sosyal medya fenomenlerinin ürettiği video içeriklerle, “böyle hisset ve yaşa” düşüncesiyle topluma sunduğu rol modelleriyle, insanların ve toplumların içinde bulunduğu vehametin farkına varmalarına engel olmaktadır. Onlara her gün “taze çıkmış hayatlar” sunarak kendileri olmalarına, insanlık şerefine, onur ve haysiyetine uygun olan bir yaşam sürmelerine müsaade etmemektedirler. Çağın insanı, “çağın gerektirdikleri”ni bir tür dogma kabul ederek modern hayatın düşünme biçimini oluşturanların bir uyuşturucu olarak gösterdiği dinin, kültür ve medeniyetin yerine geçirmiştir. Bir illüzyon, bir aldatma, bir sahte anlam dünyası... Teknik ilerledi ilerlemesine; ve fakat insanlığın gerilemesi pahasına... 

   Ne oldu bireye, aileye, topluma, eşe dosta, çarşı pazara, eğitime, ekonomiye... ne oldu? Ne oldu evlilik müessesine, yeni doğmuş bebeğe, koşup oynayan çocuklara, gelecek hayali olan, adil ve merhametli bir dünya kurmak isteyen evlatlara? Onlardan hala var evet, ama bahçemiz kurudu kuruyacak. Suyumuz çekildi çekilecek. Sermayemiz bitti bitecek, yatırımlarımız öldü ölecek. Bunlar maddi manevi bütün emeği kapsamaktadır. Bir millet, koca bir insanlık göz göre göre bir avuç şeytani aklın, yeryüzünün kibirlilerinin, insanlığın düşmanı, faşist bir zihniyetin arzu ve ihtiraslarına kurban edilemez. Nasıl mı? Bu “çağ” denilen şeyin bir avuç insanın eliyle inşa edildiğini, onların milyarlarca insanın kaderini yönlendirmek istediğini ve bunu insan olarak, insani özellikleriyle yani bir tür özel güçlere sahip olarak değil; senin benim gibi et ve kemikten olan insanlar olarak başardıklarını bilerek. Buradan yola çıkıp, bizim de daha onurlu, haysiyetli bir yaşam sürmek için daha çok çalışmak, mücadele etmek zorunda olduğumuzu, kendimizi, ailemizi, toplumumuzu ve tüm insanlığı dönülmesi imkansız bir yoldan çevirmek, dünyayı adil ve merhametli bir “çağ” ile buluşturmak için tüm gücümüzle mücadele etmek vazifesini yerine getirmeyi bir varoluş zorunluluğu olarak kabul    ederek...

   Yol uzun, vakit kısa, vazifemiz ihmal edilemeyecek kadar önemli ve hayatidir. İhmal edenler imha olmaktan, kendilerini ve toplumlarını onulmaz ve dönülmez felaketlere sürüklemekten kurtulamazlar.

Bakınız yüce Allah Teala ne buyuruyor, akıl ve gönül veriniz:

“Bir toplum kendinde bulunan  (iyi veya kötü) özellikleri değiştirmedikçe Allah onlarda bulunan özellikleri değiştirmez.” Ra’d, 11.

Selam ve dua ile...